थोडं मनातलं

थोडं मनातलं  भिंत  आमच्या घरासमोर असणारा एक छान, प्रशस्त बंगला. आधीच्या मालकाने तो विकला आणि दुसऱ्या एका श्रीमंत व्यक्तीने तो विकत घेतला. तसा बंगला छान असला तरी तो बांधून अनेक वर्षे झाली होती. साहजिकच नवीन मालकाला आपण तेथे राहायला जाण्यापूर्वी त्याची दुरुस्ती, रंगरंगोटी नव्याने करावी असे वाटले. त्याप्रमाणे त्यांनी कामही सुरु केले. त्यांच्या शेजारी असेच एक छोटेसे दुमजली घर होते. त्या घरात खाली तळमजल्यावर एक आणि वरच्या मजल्यावर दुसरे अशी दोन भाडेकरू बिऱ्हाडे राहत होती.  घराचे काम सुरु असल्याने त्या घरमालकाच्या दिवसातून अनेक वेळा चकरा होत असत. कधी कधी शेजारील भाडेकरुंकडे काही लागले तर तो जात असे. समोर किंवा आजूबाजूला राहणाऱ्यांकडेही तो जाई,  त्याच्या बोलण्यातून एक नवा शेजारी आपल्या शेजारी येणार याची बाजूला राहणाऱ्या लोकांना जाणीव झाली. तो देखील शेजारी जाऊन तुम्ही सगळे किती चांगले आहात असे म्हणत असे. शेजारी देखील त्याला चहापाण्याचा आग्रह करीत. त्या नवीन घरमालकाच्या घराभोवती आणि शेजारच्या घराभोवती एक सामायिक अशा प्रकारची कुंपणाची भिंत होती. तिची उंची साधारण चार ...

 थोडं मनातलं  दिल हैं छोटासा...  गेल्या आठवड्यात पुण्याला मुक्काम होता. घराच्या गॅलरीत उभं राहिलं की समोरचा अखंड वाहणारा हायवे नजरेत पडायचा. सकाळी चार वाजल्यापासून जे रहदारीला सुरुवात व्हायची ती रात्री अकरा बारा वाजेपर्यंत. बारानंतर वर्दळ थोडी कमी व्हायची. मग पहाटे चार वाजेपर्यंत तुरळक वाहतूक सुरु असायची. या कालावधीत रस्ता थोडा मोकळा श्वास घेत असावा. रात्रीची वाट पाहत असावा. नाहीतर दिवसभर अखंड घरघर लागलेली. अंगावरून गाड्यांची चाके फिरतच राहतात. हीच अवस्था थोड्याफार फरकाने सगळ्याच मोठया शहरांची आहे.  मला अशी शहरं म्हणजे एक मोठं जगड्व्याळ यंत्र वाटतात. रात्री उशिरा झोपतात आणि पहाटे लवकर जागी होतात. एखादे मोठे यंत्र फिरत असताना त्याच्याबरोबर त्या यंत्राचे इतरही लहानमोठे भाग फिरतच असतात. त्यांना काही पर्यायच नसतो. तशी ही शहरं धावत असतात. लहान मुलांचे जत्रेतील मेरी गो राउंड नावाचे मोठे व्हील असते ना अगदी तसे. त्यात आपण बसलो की त्याच्या गतीने आपणही फिरायला लागतो. कधी कधी त्याचा वेग नकोसा होतो. असं वाटतं की उगीच बसलो यात. पण थांबू म्हटलं किंवा त्यातून बाहेर पडू म्हटलं ...

 थोडं मनातलं ... मुखवटे   प्रख्यात इंग्रजी नाटककार शेक्सपियर म्हणाला होता की , जग ही एक रंगभूमी आहे आणि आपण सर्व या रंगभूमीवर वावरणारी पात्रे आहोत. खरेच आहे. आपण आपल्या वाट्याला आलेली भूमिका या रंगमंचावर वठवतो आणि भूमिका संपली की या जगातून एक्झिट घेतो. पण आपापल्या वाट्याला आलेली भूमिका करणे वेगळे आणि अभिनय किंवा नाटक करणे वेगळे. मंडळी मला काय म्हणायचे ते आपल्या लक्षात आले असेलच . सिनेमात किंवा नाटकात आपण करतो तो अभिनय आणि जीवनात जी भूमिका वाट्याला आली ती समरसून जगणे वेगळे. सिनेमा नाटकातील भूमिका करण्याचे प्रशिक्षण दिले घेतले जाते. जीवनातील भूमिका आपल्यालाच वठवावी लागते.      ही भूमिका जेवढी सहजतेने आपण करू तेवढे जीवन जगणे सुकर होईल. पण आपण मंडळी अभिनयात पटाईत असतो. अभिनय म्हणजे काय ? आपण जे नाही ते दाखवणे आणि जे दाखवतो तेच आहोत असा आभास निर्माण करणे. नाटक सिनेमात काम करणारा नट  एखाद्या भूमिकेत शिरून ती भूमिका जणू जगून दाखवतो . त्याने राम, कृष्णाची भूमिका केली की  काही काळ तो त्यातून बाहेर येत नाही आणि आपणही त्याला राम  किंवा कृष्ण समजून त्याच...